DE
EN
FR
NL
DE MAAKWIJZEN
Verschillende maakwijzen voor veelzijdige Sioux-schoenen
Waarom zijn er verschillende schoenmodellen? Al naargelang de eisen die aan een schoen worden gesteld en de behoefte van de drager worden bij Sioux uiteenlopende maakwijzen toegepast. Toch moet uiteindelijk elke schoen gewoon perfect passen.
De zogenaamde maakwijze beschrijft, hoe het bovengedeelte van de schoen (de schacht) en de zool met elkaar worden verbonden. Dit wordt ook wel montage genoemd.
Beslissend voor de keuze van de maakwijze zijn de volgende vragen: Welke optiek is gewenst? Hoe stabiel, hoe flexibel moet de schoen zijn? Moet de schoen waterdicht zijn? Een Sioux-schoen is de perfecte combinatie van optiek, ambachtelijk vakmanschap, haptiek en materiaal – daaruit ontstaan de onnavolgbare draageigenschappen. Met toewijding en liefde voor ambachtelijke details geeft Sioux elke schoen zijn onmiskenbare karakter.
Van meet af aan gaan mens en schoenmakerskunst al hand in hand. Zoals u waarschijnlijk weet, wordt onder geschiedkundigen gestreden over de vraag wat het oudste beroep ter wereld is. Om niet in strijd gaan met andere beroepsbeoefenaars, wie wel of niet vroeger was, willen we er alleen maar op wijzen dat de schoenmakerij ook heel vroeg moet zijn ontstaan.
In de oudheid wikkelden de jagers en verzamelaars trouwens gewoon een stuk afgetrokken dierenhuid om hun voeten en bonden dat vast met pezen of koord. Uit dit concept ontwikkelden de indianen de mocassin.
Door de eeuwen heen ontstonden verdere maakwijzen, waarvan er vele weer verdwenen zijn, maar anderen tot nu toe behouden zijn gebleven. Wat de meeste maakwijzen gemeen hadden, was dat de zool en de schacht door mechanische procedures (voornamelijk naaien of spijkeren) werden samengevoegd. Hier ging het er in eerste linie om dat schoenen houdbaar waren en hun doel vervulden. De idealen van de huidige tijd, van het modische optreden, de optimale pasvorm en het maximale comfort waren toen absoluut nog niet aan de orde.
Pas binnen het kader van de mechanisatie in de 19e eeuw werden andere, meer flexibele methoden ontwikkeld (bijvoorbeeld de California-maakwijze). In de 20e eeuw volgden bevestigingsmethoden waarbij alleen nog een nieuw soort lijm nodig was (AGO-maakwijze).
Een ding hebben alle maakwijzen gemeen: ook vandaag nog is de vervaardiging van schoenen een hoofdzakelijk handmatig proces dat is gebaseerd op veel handarbeid, tal van verschillende stappen en een groot aantal materialen en componenten.
